ТАКСИ ХАЙП 774 — Туро дар байни садхо гул мани ахмак чудо кардам

Туро аз байни садҳо гул,
ман аҳмақ ҷудо кардам.
Нафаҳмидам, ғалат кардам, ман аз аввал хато кардам.
Шудӣ наздик ва ҳей гуфтӣ:
«Зарар ҳоло надорад-ку».
Писандидам туро ман ҳам,
вале нозу адо кардам.
Шуд оғози иртиботи мо бидуни фикру бемантиқ.
Лагад кардам ғурурамро ва виҷдонро раҳо кардам.
Пайомак мезадӣ ҳар шаб, сари соат дақиқан нӯҳ.
Худатро куштӣ ва охир
шуморо «ту» садо кардам.
Ва кам-кам ин пайомакҳо аҷибу меҳрубонтар шуд,
ва ман ҳам қасри пӯшолӣ барои худ бино кардам.
Нишастам дар хаёлотам, задам таърихи
ақдамро ва дар рӯъё ду
дастамро фурӯ тӯйи ҳино кардам.
Ба фикри маҳрия будам,
ҷаҳозамро чӣ мечидам? Ман аҳмақ,
бубин ҳатто, ки фикри ширбаҳо кардам.
Аз он шаб, соати нӯҳ, ман
пайомак мезадам ҳар шаб.
Худам бо содагиҳоям арӯсиро азо кардам.
Шудӣ ту бехиёли ману
ман шудам ҳей беқарори ту.
Ту ҳей бар ман ҷафо кардӣ, ман аҳмақ вафо кардам.
Вале рафтам ба
як масҷид, билотаклифу мустаъсил,
барои он ки баргардӣ, фақат назру дуо кардам.
Ҷавоб омад, ки: «Возеҳ шав», ба алтофи Худовандӣ.
Магар кӯрӣ, надида, ки ба
ту ақле ато кардам?
Ман имшаб бехиёли
ту, радифи авқофа ҳастам.
Ту коре бо дилам кардӣ, ки фикрашро намекардам.
Ас си сак даст,
ас си сак даст,
ас си сак даст, ас си сак даст,
ас си сак даст,
ас си сак даст.